فور

در لغت : به فتح فاء و سکون واو به معنای غلیان و جوشش است.

در فقه : به انجام عمل و یا تعهد در زمان مقرر برای آن بدون درنگ و تاخیر "فور" گویند.

در اصول : به کاربرد بی درنگ امور از قبیل امر، ایجاب و ... فور گویند به عبارت دیگر

به امتثال بی درنگ از امر و نهی و ... فور گویند. بیشتر اصولیان امر و نهی را مقتضی

فوریت می دانند.

منبع : وبلاگ آموزشی zeinabteachs.blogfa.com